داشتیم کامینگ بَک تو لایف می‌کردیم، نذاشتی.
درباره سایت
آخرین مطالب
- قلبم، چقدر، کوچک شده
- دقیقهها به مثابه همان آبی که پشت پا زدم به آن
- برای آفریدنی که بعد از ویرانی شکل گرفت
- دست خود را میگیرم، و بر شانهام میگذارم
- برای کسی که نامش رمز شد و میخواهم آن را زندگی کنم
- یوآنا ماریا، ما زیباترین گل عالمیم فقط پایمان را بستهاند
- _برای کسی که با شهود-ام میخواهمش، به رغبت و نفرت
- تقابل خلیفهها
- I am. I am. I am
- فکر میکنم آنقدر بیهوده نوشتهام که دیگر حتی کلمات هم نجاتدهنده نیستند
امکانات وب
میدونی؟ با صدای اذان ظهر از خواب پامیشم. صبحانه رو سه یا حتی مثه امروز شیش میخورم. دوباره روی دم و بازدم مادر دقیق میشم که نکنه آلزایمر تمومش کرده باشه. سریالارو قورت میدم. میخندم با داداشم و دندونامو نشون میدم. ساعت دو رنگارنگ میخورم و توی تاریکی دنبال هنذفری شب شروع میکنم. با طلوع خورشید روز تموم میکنم. ولی هرچی دنبال خودمم، پیداش نمیکنم. اینجا "لبهی تاریکیه"
برچسب:
نویسنده: طاها زمانی